De mythe van perfectie

De mythe van perfectie

Kinderen opvoeden is door de eeuwen heen ontzettend veranderd  Waar het voor dieren een instinctief gebeuren is, is het grootbrengen van ons kroost  door mensen omgevormd  tot een commercieel fenomeen. Als hij wist hoeveel geld er omgaat in de kinder-industrie, zou menig aap zich achter de oren krabben. Foto’s van perfecte gezinnen op Instagram, moederblogs die de nieuwste producten promoten en weet ik veel hoeveel cursussen omtrent opvoeden circuleren op het internet. Gevoed door schuldgevoelens zijn ouders op zoek naar tools om het grootbrengen van hun kinderen te verbeteren. Met de beste intenties natuurlijk, maar soms ook volledig overtrokken. Het lijkt wel alsof we collectief op zoek zijn naar perfectie, terwijl het opvoeden van kinderen, en relaties in het algemeen, gewoon een rommelig proces is. Waar is het misgegaan? Waar is het vertrouwen in de wijsheid van vorige generaties en van het systeem in het geheel?

Toegegeven, er zijn ook veel fouten gemaakt bij de opvoeding van enkele individuen, maar over het algemeen gezien heeft de mens het zo slecht nog niet gedaan. We zijn er immers nog met zijn allen (en dat is een understatement). Ik ben vóór kritisch naar jezelf kijken, als persoon, als partner en als ouder, maar het dwangmatige gezoek naar perfectie, daar ben ik een beetje klaar mee. Weer een therapie, weer een cursus? Waar doen we het eigenlijk voor en voor wie? En zijn er geen belangrijker wereldproblemen op te lossen?

Kindermishandeling of uitdagingen?

Ik wil niet voorbijgaan aan de kinderen en de inmiddels volwassenen die zwaar mishandeld zijn door hun ouders. Emotioneel of seksueel misbruik is niet oké! Dit soort trauma’s levert vaak levenslange schade op, waarvoor helaas nog steeds te weinig adequate behandelingen bestaan binnen de GGZ. Maar laten we even uitgaan van de ouders die dat niet doen. Ouders die hun best doen voor hun kind en het zo goed mogelijk op de wereld proberen te zetten. Ouders die soms wel eens moe zijn, geïrriteerd zijn, een slechte dag hebben en dan wel eens tegen hun kind schreeuwen. (Met de nadruk op wel eens!). Moeten deze ouders ook allemaal in het verdomhoekje dan? Of kunnen we dit gewoon scharen onder ´dagelijks leven´?

De uitdagingen die je tegenkomt door met anderen samen te leven, lijken mij niet meer dan normaal. Dit geldt onder vrienden die samenwonen, partners, maar ook zeker tussen ouders en kinderen. Het is niet voor niks dat men zegt dat samenwonen (of samen op vakantie gaan) de ultieme relatietest is! Zo denk ik dat ouders en kind in een continue dans zitten van schipperen tussen ‘mijn behoeftes/ jouw behoeftes’. En ja daar vallen wel eens spaanders. Moeten we daar ons nu collectief zorgen over maken? Moeten we allemaal aan parent-shaming gaan doen? Boos kijken naar de moeder in de trein, wanneer ze haar peuter niet onder controle heeft?

Leef als een beest

Wat dat  betreft kan de mens nog een voorbeeld nemen aan de aap of menig ander dier. Waar veel dieren elkaar helpen in de opvoeding, zouden mensen die zo nodig de moeder met de oncontroleerbare peuter boos aankijken, haar beter te hulp kunnen schieten. Probeer maar eens wat gekke bekken te trekken naar de desbetreffende peuter, wie weet wat je er mee bereikt? En wellicht brengt het  jou ook een lach op je gezicht! Ik zag laatst een nieuw boek, waarin de schrijver het leven als beest verheerlijkt, als een gezondere variant op hoe wij leven. Ik heb het nog niet gelezen, maar de omslagtekst klonk veelbelovend. Ik denk dat we in de opvoeding van onze kinderen en de manier waarop wij als maatschappij met elkaar omgaan, ook een boel van dieren kunnen leren. Hoe individualistisch we ook zijn geworden, we zijn uiteindelijk ook kuddedieren! Misschien moeten we gewoon met zijn allen van die perfectienorm af, en lekker leven als beest! Een beest in een betonnen jungle. Ik teken ervoor!

*Met dank aan Iris

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu